Een stilte die ieder jaar terugkeert...

Er zijn van die periodes in het jaar die nooit zomaar voorbijgaan. Periodes waarin herinneringen sterker naar boven komen,
emoties dichter aan de oppervlakte liggen en
het verdriet soms weer even voelt alsof het gisteren was.

Voor mij zijn dat ieder jaar de laatste dagen van oktober en de eerste weken van november.

Op 10 november 1999 werd mijn eerste kindje stil geboren. Een dag die voor altijd in mijn geheugen gegrift staat.
Inmiddels zijn we 27 jaar verder, maar het gemis is nooit verdwenen.
Al 27 jaar draag ik een stil verdriet met me mee.
Een verdriet dat misschien niet altijd zichtbaar is voor de buitenwereld, maar dat diep vanbinnen altijd aanwezig blijft.

Je leert leven met het gemis, je vindt langzaam je weg en de jaren gaan voorbij.
Maar er zijn momenten waarop de herinneringen zich nadrukkelijker laten voelen.
Deze periode van het jaar is zo'n moment voor mij.

Het is een periode waarin ik merk dat ik mezelf steeds meer terugtrek.
Ik neem bewust afstand van de mensen en de wereld om mij heen.
Niet omdat ik boos ben, niemand wil zien of geen behoefte meer heb aan contact,
maar omdat ik op dat moment de ruimte nodig heb om mijn verdriet in alle rust te voelen en te verwerken.

Ik vind het fijn om dat in stilte te kunnen doen.
Zonder steeds te hoeven uitleggen waarom ik wat stiller ben, waarom ik me terugtrek,
waarom ik verdrietig ben of waarom er soms tranen komen. Soms wil ik gewoon even niets uitleggen.
Geen vragen beantwoorden en geen woorden zoeken voor gevoelens die eigenlijk niet uit te leggen zijn.

Het is mijn manier om met deze dagen om te gaan.
Om even stil te staan bij mijn zoontje, bij het gemis en bij alles wat deze datum met zich meebrengt.

Daarom wil ik ook graag laten weten dat ik ieder jaar rond deze periode
wat vaker afwezig ben op mijn website en minder actief zal zijn met Paint Shop Pro.
Dat heeft niets te maken met mijn plezier in PSP of met mijn website.
Het is simpelweg een periode waarin ik mijn aandacht even ergens anders nodig heb.

Na deze dagen pak ik mijn vertrouwde plekje achter de computer en mijn PSP-programma vanzelf weer op.
Maar tot die tijd gun ik mezelf de rust en de ruimte die ik nodig heb.

Want sommige vormen van verdriet verdwijnen niet met de jaren. Je leert ermee leven, maar je vergeet nooit.

27 jaar geleden werd ik moeder.
27 jaar geleden verloor ik mijn eerste kindje.
En 27 jaar later mis ik hem nog iedere dag.

Soms is afstand nemen geen teken van afstand tot anderen, maar juist een manier om even dicht bij jezelf te blijven.