De laatste tijd wil het maar niet lukken…

En nee, ik heb het niet over een lastige PSP-filter, een eigenwijs script of een laag die precies doet waar hij vooral níét moet doen.
Was het maar zo simpel. 😄

Het gaat om iets veel vervelender:
ik krijg geen lessen meer uit mijn vingers.

De wil is er namelijk wel. Meer dan genoeg zelfs.
Ik heb zin om een les te schrijven, ik zie afbeeldingen, kleuren, tubes en ideeën voorbij komen en denk dan:
“O ja! Daar kan ik iets moois mee maken!”

Vol goede moed start ik PSP op.

En dan…

Niets.

Leeg.

Alsof iemand ergens in mijn hoofd de stekker eruit heeft getrokken.

Ik kijk naar mijn scherm. Mijn scherm kijkt waarschijnlijk net zo teleurgesteld terug naar mij. 😂

Soms zit ik gewoon te staren. Ik ben er wel met mijn lichaam, maar met mijn gedachten blijkbaar ergens heel ver weg.
En ondertussen staat PSP keurig open te wachten tot ik eindelijk eens iets ga doen.

Ik begin aan een les.

Ik maak een paar stappen.

Ik probeer iets uit.

Ik verander iets.

Ik kijk er nog eens naar…

En dan komt het onvermijdelijke moment:

Delete. Prullenbak in. Weg ermee.

Want nee… dit is het niet.

En dat kan behoorlijk frustrerend zijn.

Normaal gesproken, zodra ik tijd heb, schrijf ik lessen.
Ik kan uren bezig zijn met een idee, iets uitproberen, veranderen, opnieuw beginnen en uiteindelijk ontstaat
er vanzelf iets waarvan ik denk: “Ja! Dit is hem!”

Maar dat gebeurt nu niet.

En eerlijk gezegd vind ik dat helemaal niet leuk.

Sterker nog… het begint me zorgen te maken.

Want wat heb ik toch?

Dit ben ik niet.

Ik herken mezelf niet op deze manier.

Het vreemde is dat de inspiratie er soms wél lijkt te zijn.
Ik zie een mooie creatie of een uitwerking van één van mijn lessen en dan krijg ik weer even dat gevoel:

“Zie je wel… ik kan het nog. Misschien lukt het vandaag!”

Vol enthousiasme ga ik zitten.

PSP aan.

Afbeelding erbij.

Tubes erbij.

En dan…

Poef.

Inspiratie verdwenen.

Waarschijnlijk heeft mijn inspiratie inmiddels een eigen voordeur en is ze zonder mij op vakantie gegaan. 😅

Het gekke is dat ik het maken van de creaties nog steeds ontzettend leuk vind.
Als ik een mooie uitwerking van een les zie, kan ik daar echt van genieten.
En juist dát geeft me telkens weer een klein beetje hoop.

Misschien lukt het morgen.

Misschien komt er ineens weer een idee.

Misschien hoef ik alleen maar even te wachten.

Maar zodra ik daadwerkelijk begin te schrijven, gebeurt er weer hetzelfde.

Leegte.

Geen idee hoe ik verder moet.

Geen inspiratie.

Geen enthousiasme.

En vooral heel veel vraagtekens.

Ik vraag me dan ook af waar dit vandaan komt. Ben ik gewoon even op?
Heeft mijn hoofd behoefte aan rust?
Heb ik mezelf de afgelopen tijd misschien te veel onder druk gezet om steeds maar weer iets nieuws te maken?

Want 1200 lessen schrijf je natuurlijk niet zomaar even. 😉

Misschien verwacht ik van mezelf dat ik altijd maar creatief moet zijn omdat ik dat jarenlang ben geweest.
Alsof er ergens in mijn hoofd een knopje zit met:

AAN = LES SCHRIJVEN
UIT = LES SCHRIJVEN

Maar helaas… dat knopje lijkt momenteel ergens tussen de rommel op mijn bureau verdwenen te zijn. 😂

Toch hoop ik dat dit tijdelijk is.

Dat er op een ochtend ineens weer een idee door mijn hoofd schiet en ik denk:

“Wacht eens even… dit kan een leuke les worden!”

Dat ik PSP open en er deze keer niet naar mijn scherm zit te staren alsof ik verwacht dat het programma zelf de les gaat schrijven.

Want eerlijk…

PSP kan ontzettend veel, maar een les voor mij schrijven behoort helaas nog steeds niet tot de mogelijkheden. 😉

Voor nu probeer ik mezelf in ieder geval niet té veel te forceren. Misschien moet ik accepteren dat inspiratie zich niet laat commanderen.

Soms moet je gewoon even niets.

En misschien komt juist vanuit dat niets weer iets moois.

Maar één ding weet ik zeker:

Mijn PSP-muze mag nu toch echt wel terugkomen van vakantie.

Ik mis haar namelijk. ❤️